Ester Merepeza

Ester Merepeza (M2018)

Universiteti i Mjekësisë / Tiranë

Për gjimnazin “ Ernest Koliqi” kisha dëgjuar vlerësime pozitive që në klasën e 9-të, kështu me kalimin e kohës m’u krijua bindja dhe dëshira për të ndjekur studimet pranë kësaj shkolle. Pasi u shpalla fituese e konkursit të organizuar nga shkolla, nisi për mua një eksperiencë e re si gjimnaziste koliqse. Tre vitet e gjimnazit kaluan shumë shpejt dhe tani që vazhdoj shkollën e lartë, mendoj që kam bërë zgjedhjen e duhur me këtë gjimnaz, sepse stafi pedagogjik, cilësia e mësimdhënies dhe infrastruktura e zhvillimit të mësimit kanë qenë në nivelet më të larta. Falë përgatitjes së shkëlqyer mësimore arrita të bëhem pjesë e të shpallem fituese e disa konkurseve kombëtare si Olimpiada e Kimisë dhe Biologjisë, por edhe të realizoj ëndrrën time duke vazhduar studimet e larta ne degën e mjekësisë.  Gjimnazi “Ernest Koliqi” ka meritën e madhe që na bëri të zotë në përballimin e sfidave të shkollës së lartë dhe më tej, për të cilën do i jem gjithmonë mirënjohëse.

Ralf Salihi

Ralf Salihi (M2018)

Universiteti i Mjekësisë / Tiranë

 

Nëse Koliqi më ka mësuar diçka, është fakti se jeta është  një fushë-betejë e përditshme, diçka që e shoh shpesh në leksionet e Urgjencës Mjekësore, ku kuptoj vërtetë se në çfarë realiteti jetojmë. Tre vitet që kalova tek “Ernest Koliqi” ndikuan shumë tek unë.  Mësova të mos dorëzohem, zbulova pasionet e mia dhe mbi të gjitha më bëri më të fortë se kurrë. Lodhja e pafund deri në orët më të  vona të natës më bëri të kuptoj që për të qënë dikushi në jetë duhet djersë dhe mund. Qëllimi im është të bëhem një mjek i denjë dhe të jap kontributin tim sado të vogël për të ndryshuar sadopak nje realitet mediokër. Falenderoj shumë mësuesit e mi që më dhanë dituri  të pafundme, dashuri  dhe kritika që po më ndihmojnë në rrugën time të vështirë që kam zgjedhur.

Irvi Çela

Irvi Çela (M2018)

Technical University of Eindhoven / Netherland

Shkolla, si institucion, mendohet se është relativisht e lehtë të përkufizohet. Shkolla, si koncept, e bën këtë mision disi sfidues. Nga fjala shkollë vijnë fjalët shkollar, i shkolluar, e të tjera, të cilat jemi mësuar ti lidhim logjikisht me botën e arritjet akademike. Kjo, mendoj unë, nuk është racionalisht e saktë. Shkolla, në mënyrë indirekte, realizon një funksion tjetër thelbësor, i cili e bën njeriun shkollar e të shkolluar, të zotin akademikisht. Shkolla të mëson si të mësosh kush je ti e ç’të pëlqen të bësh me jetën tënde. Kur kjo e fundit fillon e gdhendet në tru, e shkolla tashmë konsiderohet si një instrument me të cilin mund të marrësh vendime, gjërat bëhen më të lehta. Po e ilustroj idenë time me një shembull tepër të thjeshtë: Shkolla është mami, lëndët janë pjatat me gjellë. Mami kujdeset që ti ta mbarosh pjatën deri në fund. Po të pëlqeu gjella, mirë, po s’të pëlqeu, prapë mirë; s’do e konsumosh herën tjetër.

Unë sot studioj Arkitekturë, Urbanistikë dhe Fizikë Ndërtesash. Pasi e mora vendimin, e çdo gjë kishte mbaruar, kuptova që isha grindur kot së koti për vështirësitë a konfuzionet a ngarkesën. Kuptova që, s’kisha bërë gjë tjetër veçse kisha provuar pak nga të gjitha gjellërat, e të gjitha më kishin pëlqyer. Zgjedhja që bëra për të ardhmen time, bën sens. Arkitekti është pak inxhinier, pak poet, pak matematicien, pak filozof, pak kimist, pak psikolog, pak zdrukthtar, pak financier, e pak piktor.

Kjo zgjedhje, qe e thjeshtë për tu bërë, sepse gjimnazin e kreva te Ernest Koliqi. Gjimnazi Ernest Koliqi gatuan “gjellëra” shumë të shijshme… madje gatuan edhe gjellëra, te mensa, ku ruaj kujtime pafund me miqtë e mi.

Ejsi Berisha

Ejsi Berisha

Master 2 OMERR – Opérations de marché et régulation des risques
École supérieure de la banque (CFPB)
Master 1 MBFA – Monnaie, Banque, Finance, Assurance / Paris 1 Panthéon – Sorbonne

Gjithmonë…, gjithmonë u rikthehem me shumë nostalgji kujtimeve që mbart nga gjimnazi.

Kujtoj me mall orët e letersisë, diskutimet mbi librat dhe luftën e madhe me veten, për të bërë një detyrë të denjë e të qëndisur, në mënyrë që mësuese Moza të ma kujtojë ende sot e kësaj dite atë përshkrimin  “sipas stilit të Albert Camus”, më 17.02.2013. Nuk mund ta harroj pasionin e mësuese Hikes për biologjinë, aq sa u vura në dyshim të madh me vetveten se mos, ndoshta, kisha një pasion recesiv ende të pazbuluar. Sigurisht, përkushtimi dhe këmbëngulja e mësuese Ermioni-t do të më rikthente përsëri në botën e shifrave, sepse ora e matematikës bëhej gjithmonë interesante me ato 2 faqet ekstra të problemave. Pasi mbaronim matematikën, me kujtohet tek zbrisja me vrap tek “Amfiteatri” (salla e magjishme e aktiviteteve të shkollës), sepse atje na priste një lëndë, në të cilën profesor Ermali nuk na lejonte të dilnim nga klasa, nëse nuk do sfidonim frikën e të folurit në publik. Sot, në ambientet e universitetit, pranoj të marr përsipër atë që dikur e shikoja si një sfidë kaq të madhe, të flas e të prezantoj përballë dhjetra studentëve, duke i thënë vetes: ‘Ejsi, ti sapo e munde ARIUN!’ (Organizonim dhe mundje në orën e Hyrjes në komunikim, për të sfiduar frikërat tona më të thella; ariu ishte i preferuari ynë.)

Nuk e di se ku tjetër do të mund të gjeja një shkollë, në të cilën të mësoja që të punoja seriozisht me veten, të sfidoja limitet dhe, mbi të gjitha, të besoja se vetëm me shumë punë, do të mund të përmbushja objektivat e mi! Tashmë jam në përfundim të një tjetër cikli akademik dhe, më shumë se kurrë, e vlerësoj edukatën e punës që kam marrë nga ‘Ernest Koliqi’… Gjithmonë mirënjohëse!…

Ps. Mos mendoni se ka ndonjë shkollë tjetër në Tiranë që mund të organizojë ekskursione më të veçanta se “Ernesti”! Vetëm të dini se sa masë muskulore kam vënë nga orët e gjata të ecjeve në Theth, skitë në Dardhë dhe kampingu në Livadh!

Klea Hysko

Klea Hysko
Eurasia Institute Berlin.

Nuk përgatitemi për të dështuar. Dështojmë të përgatitemi. Definitivisht një ndër mësimet më me vlerë që më ka mësuar Koliqi. Një mësim që tejkalon bankat e shkollës e që përforcohet në përditshmëri. Kjo është realisht një nga arsyet më të forta pse unë e dua këtë institucion. Gjatë tre viteve relativisht të gjatë mësova se jeta nuk është një fushë me lule, se puna mund të na çojë atje ku duam e shumë e shumë leksione të tjera të dhëna nga mësuesit (mbi të gjitha jashtë orës së mësimit, sepse mësimdhënia në Koliq nuk ndalon më rënien e ziles).
A jam rritur para kohe? Ndoshta. A më kanë shtyrë deri në limitet e mia e a jam lodhur? Me shumë mundësi. A ia ka vlejtur dhe a do ta bëja sërish? Sigurisht që po.

Patricia Cani

Patricia Cani
Université Paris Sud.

 “Ernest Koliqi” më mësoi të jem e motivuar, sistematike dhe produktive nën presionin e vazhdueshëm me qëllimin e vetëm: ekselencën. Çelësi i suksesit në këtë gjimnaz është durimi dhe besimi, se çdo sfidë që në moment të parë duket e pamundur, do t’i japi frytet e veta në të ardhmen. Falë përgatitjes nëpërmjet një programi të pasur arsimor, kalimi nga gjimnazi në universitet për mua ishte i natyrshëm, nuk kisha arsye të ndihesha inferiore si studente shqiptare në një universitet francez. Gjithashtu, mbështetja e nxënësve të talentuar, qoftë në sport apo në art, dhe organizimi i aktiviteteve jashtë mësimore e dallojnë këtë gjimnaz nga të tjerët në Shqipëri. Jam shumë krenare dhe e lumtur që zgjodha “Ernest Koliqi”-n për arsimin e mesëm, dhe ia rekomandoj gjithkujt që ka mentalitet të hekurt, vullnetin dhe dëshirën për të mësuar. Në “Koliq” stërvitesh që të kalosh limitet e tua, e të bëhesh dikushi në jetë!