Kampi veror i “Ernest Koliqit” në bashkëpunim me komunitetet arbëreshe të Italisë.

Zbulim i gjuhës, kulturës, kuzhinës dhe traditave arbëreshe. Si edhe plazh, lojëra dhe ecje në mal.
Në fillim të korrikut një grup nxënësish të “Koliqit” morën pjesë në një kamp veror në Cerzeto, Arbëri (siç i quajnë vendasit fshatrat arbëreshë të Italisë). Kampi ishte një bashkëpunim mes shkollës “Ernest Koliqi” dhe komunës së Cerzetos (ose Qanës siç e quajnë arbëreshët) dhe kryetarit të saj z.Giuseppe Rizzo. Ai u mbështet nga shoqata “Italia delle minoranze” me përfaqësuesin e saj, aktivistin arbëresh, z. Cataldo Pugliese.
Organizimi, përgatitja e programit dhe drejtimi i kampit u bë nga znj. Irene Margariti një njohëse e mirë e Arbërisë prej shumë vitesh.
Nxënësit tanë u pritën kudo me dashuri dhe ngrohtësi emocionuese prej përfaqësuesve dhe qytetarëve të thjeshtë arbëreshë.
Qëllimi i kampit ishte rigjetja e rrënjëve të përbashkëta. Të rinjtë arbëreshe dhe ata nga Shqipëria morën pjesë në aktivitete të përbashkëta social-kulturore dhe argëtuese në zonat arbëreshe. Kampi ishte konceptuar gjithashtu si një vizitë kërkimore e studimore për historinë, gjuhën, traditat, kuzhinën dhe elementë të tjerë kulturorë arbëreshe.
Shkolla jonë dhe komuna e Cerzetos kanë parashikuar edhe sesione të tjera të këtij kampi.
Përmes këtyre aktivitetete shkolla jonë synon që të kontribojë në rigjallërimin e komuniteteve arbëreshe. Shpresojmë që edhe shkolla të tjera të ndjekin shembullin tonë, por edhe familjarë dhe turistë nga Shqipëria.

Takim me shkrimtarin e njohur – Zija Çela

Shkrimtari i njohur Zija Çela

Takim me shkrimtarin e njohur – Zija Çela

Tetori - Muaji i Letërsisë

Tetori është cilësuar tradicionalisht si “Muaji i letërsisë”. Ky muaj  është i veçantë  për shqiptarët, sepse në këtë muaj kanë lindur shkrimtarë të njohur të letërsisë shqipe si: Gjergj Fishta, Migjeni dhe Dritëro Agolli. Ai është kthyer tashmë në një muaj festiv, ku lexuesit dhe shkrimtarët takohen në veprimtari të artit të fjalës.

Një ditë e paharrueshme qe takimi letrar i maturantëve me shkrimtarin unik e të papërsëritshëm  të  prozёn së sotme shqipe, i vlerësuar si Nderi i Kombit, profesor Zija Çela, organizuar nga mësueset e letërsisë dhe të historisë me mbështetjen e plotë të drejtorisë së shkollës.  Takimi u realizua në mjedisin e  bibliotekës së shkollës, ku mikpritja u shoqërua me lule dhe shumë dashuri, me piktura dhe poezi për autorin e tyre të dashur, me vlerësime veprash të zgjedhura  nga nxënësit tanë maturantë, të cilët vlerësuan, komentuan, bënë pyetje dhe morën mjaft informacione nga jeta dhe vepra e madhe e këtij shkrimtari.  

Shkolla “Ernest Koliqi” e vlerësoi shkrimtarin Çela me mirënjohjen e saj me motivacionin: “Shkrimtar i veçantë dhe i papërsëritshëm në prozën e sotme shqipe, krijues i një bote letrare, që ngërthen epoka, vlera  artistike dhe ndjeshmëri të lartë krijuese me vizione jetësore e filozofike.”

Pas takimit, shkrimtari Zija Çela postoi në faqen e tij në Facebook vlerësimin e tij mbi aktivitetin, nxënësit dhe shkollën Ernest Koliqi.

– E çfarë të them tash unë për ju, shoqe e shokët e mi, miqtë e mi maturantë, se ju ta shastisni edhe trurin?! Jo, jo, bukurinë e gjeta aty, mes rinisë, rinisë ku buçet jeta dhe shpresa, dhembja e bekimi i Shqipërisë! –
 
Në gjimnazin “Ernest Koliqi” prita të gjeja mësues, por gjeta nivelin e pedagogëve. Atje shkova për të takuar nxënës, por gjeta mësues. Sepse në takimin tonë letrar ndoshta mësuan diçka prej meje, por e sigurt është se edhe unë mora mësime prej tyre. Kujtesa ka mënyrën e saj për të mbajtur shënim.
U propozova që në fillim të ishin shoqet e mia dhe shokët e mi. Por Zoti na dha më shumë, më pranuan si mikun e tyre. Në fakt, për të thënë të vërtetën, kishin kohë që më kishin pranuar.
 
Maturantët kishin kartëvizitë fort shprehëse në sy. Dhe këtë e thoshte drita e tyre, vëmendja e përqendruar, kureshtja e ndezur, vetëdija e mobilizuar. Ne të kemi pritur, thoshin, ti je yni, ne jemi gati. Dhe ishin gati thellësisht. Prandaj, në emër të tyre, nxënësja Lois Sava shpjegoi edhe buqetën me lule të bardha: trëndafilat – dashuri e sinqeritet, anastasia – nderim, margarita – respekt… Respekt, respekt gjithashtu, më vinte ta ndërprisja.
 
Që në stendat e sallonit, të përtrira me materiale letrare, ndihej mirëseardhja. Në xhamin e derës së bibliotekës shihej një citim, ku isha shprehur për ëndrrën dhe ngulmimin e njeriut për të ecur drejt ëndrrës së tij. Por, mbi të gjitha, ata kishin lexuar libra të mi. Dhe kishin shkruar refleksione, substrate nga të cilat lexuan në takim. Nxënësja Ana Luis Rexha foli mbi librin “Për dashurinë shkruhet pas vdekjes”, ndërsa Kristian Dhimtri për “Ora e Zooparkut”. Maturanti Arlind Kamberi, i cili kishte shkruar për “Arkipelagu Spiritus” (romanin e botuar nga Toena në vitin 2014), ndër të tjera solli këtë fragment: “Ky guvernatori ynë ka nisur të bëhet më amerikan se amerikanët. Çdo ditë flet për idealizëm dhe çdo orë punon si pragmatist.” Më pëlqeu, rrëfeu maturanti, dhe ia lexova me zë babait. Edhe babait i pëlqeu, madje kushedi përse, vuri buzën në gaz menjëherë.
 
Maturantët ishin të aftë të dëgjonin e të asimilonin, por dinin gjithashtu të pyesnin, prandaj dhe të hynin në dialog. Çfarë temperature shpirtërore u krijua gjatë dy orëve, a thua se ishim dashur më së pari në distancë. Pa duartrokitje. Si të kishim bërë marrëveshje paraprake, pa asnjë duartrokitje. Vetëm shkëmbim dialogjesh dhe shenjash të mirënjohjes. Të mirënjohjes së ndërsjelltë, patjetër. Sepse kishte çaste që vegimi dhe realja sikur bëheshin bashkë. Si në rastin kur nxënësja Iris Mesi më dhuroi portretin, që e kishte skicuar gjithë përkushtim me dorën e vet. Si në rastin kur u lexua poezia që më kushtohej, nga e cila m’u fiksua një varg, një varg që vetëm Zoti e di si i kishte ardhur në mend autores: “Je njerëzori, i bukuri i popullit tënd.” E çfarë të them unë tash për ju, se ju ta shastisni edhe trurin?! Jo, jo, bukurinë e gjeta aty, mes rinisë, rinisë ku buçet jeta dhe shpresa, dhembja e bekimi i Shqipërisë!
 
Tri mësuese kishin bashkëpunuar për takimin: nismëtare mësuesja e letërsisë Mimoza Keçi, mësuesja e gjuhës Junilda Beu, mësuesja e historisë Orikela Ndreçka. Nxënësit mund të mblidhen për takim, edhe sikur atë ta urdhërojë një mësuese e vetme. Por as tridhjetë mësuese bashkë nuk mund të krijojnë një atmosferë të tillë, nëse nxënësit nuk i urdhëron gjithashtu edhe zemra e tyre. Për ndryshe, do të ndihet ftohtësia, pëshpëshet, hundebuza, madje edhe hiletë e “sabotimet” e moshës.
 
Ah, ndjesë! Mos pati duartrokitje, kur drejtoresha e shkollës më dorëzoi Çertifikatën e Mirënjohjes? Apo kur unë “harraqi” dola i njohur me zonjën Mirela Berisha? Ajo tha se e kishte lexuar para ’90-s romanin “Gjaku i dallëndyshes” dhe se ishim njohur gjithashtu në një takim tjetër letrar, kur drejtonte gjimanzin “Qemal Stafa”.
 
Sado që gjuha e vlerësimit ishte tepër profesionale, prandaj dhe më kënaqi, nuk po e them motivacionin e Çertifikatës. Por po them çfarë u çertifikua në zemrën time, kur fola: “Po e konsideroj si një Dëftesë të re të Maturës, të cilën e rimora në shkollën tuaj. Shoqe e shokë të mi, miqtë e mi, ndoshta ne kemi me u dashtë tanë jetën. Por sa të jem gjallë, më doni ma pak, se kam me ju dashtë ma shumë… Ju falem dhe për të mirë u pafshim!”
 
VO! Shkrimtari Ernest Koliqi, në kohën e tij, e kishte shumë merak hapjen e shkollave shqipe, çka e bëri sidomos në Kosovë. Rri i qetë, koleg, shkolla që mban emrin tënd më dha modelin e cilësisë. Aty gjeta edhe shumë kampionë të olimpiadave kombëtare e ndërkombëtare, konkurseve për letërsinë eseistike, matematikën, etj.
 
Shkrimtari Zija Çela

Kejdi Lame

Kejdi Lame (M2017)

Universiteti Ekonomik, Vienë / Austri
Ligjet e Biznesit

Në Koliq kalita vullnetin, pata mundësinë të kem stafin pedagogjik më profesionist dhe drejtuesit e shkollës më të arrirë. Mësova se Koliqi ishte çelësi drejt një të ardhmeje të sigurtë dhe të suksesshme. Jam e bindur që shkolla Ernest Koliqi ka patur një ndikim shumë të madh në personin që unë jam sot dhe në rezultatet shumë te mira që unë kam arritur ne Vienë.

Enxhi Vocaj

Enxhi Vocaj (M2021)

Eksperienca të tilla që vetëm Shkolla “Ernest Koliqi” mundëson janë jo vetëm të rralla por dhe të paharrueshme. Me përfundimin e këtij labirinti 3 vjeçar, jemi rritur dhe formësuar jo vetëm si ndër maturantët më të mirë, por si kalimtarë të urës delikate të jetës, të përgatitur për gjithçka.

Keti Nushi

Keti Nushi (M2021)

Univetsiteti Bocconi,  Milano / Itali
Ekonomi, Menaxhim dhe Shkenca kompjuterike

Që prej javëve të para të gjimnazit pyetja vendimtare, se çfarë do të bëj në shkollë të lartë , rëndonte mbi shpatullat e secilit prej nesh. Asnjëherë nuk është e lehtë t’i jepet përgjigje, pasi një mijë “pse” gjejnë gjithmonë një mënyrë për të nxitur dyshime e pasiguri të pafundme. Sidoqoftë, unë pata mundësinë që të marr një vendim që në klasë të dhjetë. Që prej muajve të parë, iu vendosa qëllimit tim, që pas gjimnazit të vazhdoja studimet tek Univetsiteti Bocconi, në Milano te Italisë. Pas dy viteve të mbushura me sprova të ndryshme, si: provime jashtëshkollore, letra motivimi e hartime të shumta; në mars 2021 mësova se isha pranuar në degën që dëshiroja: Economics, Management and Computer Science. Kalimi nga një etapë arsimore në një tjetër (veçanërisht jashtë vendit) nuk është asnjëherë diçka e lehtë. Megjithatë, e konsideroj veten mjaft me fat që pranë vetes do të kem gjithnjë etikën e punës dhe zellin me të cilin jam edukuar gjatë këtyre shtatë viteve të fundit në shkollën “Ernest Koliqi”, të cilat do të më shërbejnë në vazhdimësi për të përfaqësuar vetveten dhe shkollën në mënyrën e duhur.

Emida Qafa

Emida Qafa (M2021)

Rrugëtimi te Ernest Koliqi ravijëzohet në trajtën e një sfide, çelësi i zgjidhjes, së të cilës strehohet te puna dhe këmbëngulja për të kapërcyer lodhjen, me vetëdijen e kënaqshme se frytet e saj janë tejet të ëmbla. Në themel të bindjes së këtij institucioni arsimor qëndron lufta me vetveten për të përmbushur potencialin maksimal. Përkushtimi i stafit të kualifikuar për të kultivuar te nxënësi ndërgjegjësimin mbi rëndësinë e mendimit kritik dhe humultimit me qëllim formësimin e bindjeve personale e zgjerimit të horizonteve ideore, ka ushqyer te unë dashuri për dijen e prirjen për të besuar te njohjet dhe aftësitë e mia si armë ndaj bjerrjes intelektuale dhe vlerore. Mjedisi i ngrohtë shoqëror më ndihmoi të zhvilloj empatinë ndaj emocioneve të atyre që më rrethojnë, ndjenjën e identitetit e përkatësisë dhe etikën e punës në grup. Kam njohur miq, të cilët u rritën bashkë me mua dhe kanë qenë mbështetje e forcë kur dukej se fitorja dhe finalizimi i ambicies qe tepër larg. Përvoja tek “Ernest Koliqi” është dëshmi e fuqisë së vullnetit të kalitur nën peshën e disiplinës së punës dhe edukimit të ndjenjës së përgjegjësisë. Mësova se misioni i njeriut në Tokë është të rendë pas asaj që e frymëzon, duke u ushqyer me dije dhe dashuri të pastër për zhvillimin e shndërrimin e vetvetes në një version të realizuar, një qytetar me sfond të pasur kulturor dhe udhëheqës të prirur drejt frymës së ndryshimit.

Anisa Muça

Anisa Muça

Universiteti i Maastricht
Fakulteti i Psikologjisë dhe i Neuroshkencës, Hollandë

Universiteti i New York-ut, Sh.B.A
Universiteti i New York-ut, Shangai

Jam shumë mirënjohëse për edukimit tim te shkolla “Ernest Koliqi”. Formimi dhe baza e fortë që mora gjatë kohës së arsimimit në këtë  shkollë më kanë ndihmuar jashtëmase në rrugtimin tim drejt universitetit dhe masterit jashtë shtetit. Gjërat që vlerësoj më shumë nga ky gjimnaz janë përkushtimi i fortë dhe suporti i mësuesëve në çdo hap. Nëse do i jepja një keshillë të gjithë nxënësve të Ernest Koliqit do të ishte: kërkoni ndihmë pa frikë nga mesuesit, sepse janë gjithnjë të gatshëm për të ndihmuar. Shkollimi tek gjimnazi “ Ernest Koliqit” më dha disiplinën dhe aftësinë për të menduar në mënyrë kritike dhe gjatë viteve të mëtejshme të edukimit tim.